In een hol onder de grond woonde een Hobbit.
Deze legendarische openingszin uit Tolkiens De Hobbit is bij iedere fantasylezer bekend. Een hobbithol lijkt voor velen misschien wel het perfecte huis. Een haardvuur met een leeshoek naast een kleine bibliotheek, met een raam dat uitkijkt op het glooiende landschap zo ver het oog kan reiken. Een rustige, gezellige plek met het comfort van zachte fauteuils en de geur van versgebakken brood die langzaam vanuit de keuken de woonkamer binnenzweeft.
Tot de verbeelding spreken
Of misschien is het kalme leven op het platteland te kalm en verlang je naar de levendigheid van een stad? Jouw terras in een van de hoge herenhuizen in Minas Tirith, dat uitkijkt op de onderste twee lagen van de ronde stad en een vergezicht op de Velden van Pelennor? Een stenen huis met witte muren, gebouwd vlak bij de wekelijkse markt, op slechts drie huizen verwijderd van de beste smid van de stad. Elke ochtend hoor je het gekletter van de stadswachten die hun ronde doen en de hoeven van de paarden die voorbij je deur stappen.
Of spreekt het leven in het immense Erebor je meer aan, waar je iedere dag met plezier een gerenommeerd ambacht uitoefent? Meehelpen om het machtige bolwerk verder op te bouwen, waarbij camaraderie centraal staat? ’s Avonds wat bier drinken met je vrienden en collega’s, geroosterd vlees van het vuur eten en leven volgens het motto: “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.” Een gezellig huis uit steen gehouwen, met stambeelden en pilaren, indrukwekkend zoals de enorme hallen in de berg die door verschillende generaties voorouders zijn gebouwd.
Vele kinderen en tieners droomden ervan om iedere ochtend de trappen te kunnen afdalen in de leerlingenkamer van Griffoendor in Zweinstein.
Waarom niet wonen in een van de door bergen omringde dorpen of steden in Skyrim? Of in het middeleeuwse Novigrad in The Witcher? Of droom je toch eerder van een huis in Winterfell of King’s Landing uit Game of Thrones?
Onbezorgd
Waarom verlangen we naar een plek die niet bestaat? Het is niet uit nostalgie, want we zijn nooit echt op deze plekken geweest. En toch trekt het leven in een hobbithol enorm aan. Gaat het om het interieur? Gaat het om het idee van het simpele leven? Weg van de drukte van ons eigen leven? Gaat het om het idee dat daar geen gevaar huist, geen facturen te betalen zijn en je zorgeloos kunt genieten van het comfort van een fantasyhuis?
Het gevoel van thuis
Misschien verlangen we wel naar het ideaalbeeld. Het idee, of de illusie dat we alleen daar echt gelukkig kunnen zijn. We zien onszelf rondlopen in de ronde gangen van het hobbithol, maar daarbij vragen we ons nooit af hoe we aan al die meubels gekomen zijn. Die moeten ooit gekocht, verhuisd en verschillende keren verplaatst zijn totdat ze perfect in de living staan. Hoe komen we aan dat geld om die meubels te kopen? Waar komt al dat hout voor de haard vandaan? Dat zijn vragen die we ons niet hoeven te stellen, want doen we dat wel, dan verliest het de magie van de plek. We hoeven ons geen vragen te stellen over hoe of wat. Alles is daar al precies zoals we het willen en dat is goed zo. Daar ligt volgens mij de reden waarom we verlangen naar zo’n avondje op het terras met een kopje thee, kijkend tussen de bloemen van de voortuin naar de rode zonsondergang boven de heuvels van de Gouw.
Ik denk niet dat het om de plek zelf gaat, maar om waar we diep vanbinnen naar verlangen, al is het maar voor even, zonder na te denken hoe we dat kunnen bereiken. Een exacte kopie kunnen we niet namaken, maar we kunnen ons eigen huis en de kamers wel inrichten om het zo gezellig mogelijk te maken. Fotolijsten gevuld met herinneringen, decoraties gevonden op rommelmarkten, kleine voorwerpen gekocht in kleine winkeltjes tijdens een van de vele reizen, enzovoort. Alles wat we verzamelen en tentoonstellen weerspiegelt wie we zijn. Pas dan kunnen we een plek echt ons thuis noemen.
Didier
04/08/2026
De illustraties bij dit artikel werden met behulp van AI gecreëerd voor Beyond Fantasy Books.
Een reactie achterlaten